Örnek olgu: 42 yaşında hasta, obezite ve hipertansiyon nedeniyle değerlendiriliyor. On saatlik açlık sonrası aynı örnekte açlık plazma glukozu 100 mg/dL (5,55 mmol/L), açlık insülini 15 µU/mL ölçülmüş.
HOMA-IR: 100 × 15 = 1500 ve 1500 / 405 = 3,7037; iki ondalığa yuvarlanınca 3,70.
Aynı hesabın mmol/L yazımı: 5,55 × 15 = 83,25 ve 83,25 / 22,5 = 3,70. İki yolun aynı sayıyı vermesi, 22,5 böleninin mg/dL karşılığının 405 olmasından gelir.
Yorum: 3,70 değeri hem erişkinde yaygın aktarılan 2,5 eşiğinin, hem Bruneck çalışmasının 2,77 eşiğinin, hem de obez ergenlerde türetilmiş 3,16 eşiğinin üzerindedir. Bu, hastanın açlık verilerinin insülin direnci ile uyumlu olduğunu gösterir; tek başına bir tanı adı koymaz.
HOMA-β: payda 100 - 63 = 37 ve 360 × 15 = 5400; 5400 / 37 = 145,9459, yani yüzde 145,9. Aynı hastada salınım referans değerin üzerindedir. İki sonucun birlikte okunuşu şudur: beta hücreleri artmış direnci şimdilik karşılamaktadır.
Aynı hastanın kontrol ölçümünde glukoz 126 mg/dL ve insülin 8 µU/mL bulunsaydı HOMA-IR 2,49 ile eşiklerin sınırına inerken HOMA-β yüzde 45,7 değerine düşerdi. Bu tablo direncin azalması değil, salınımın yetersizleşmesi anlamına gelir ve iki göstergeyi tek başına raporlamanın neden yanıltıcı olduğunu gösterir.
Matthews 1985 modelin kesinliğini de bildirir: tekrarlanan ölçümlerde değişim katsayısı insülin direnci için yüzde 31, beta hücre eksikliği için yüzde 32 bulunmuştur. Tek bir ölçüme dayanan küçük farkları anlamlı kabul etmeyin.